اخبار

یادداشت / ما و دنیای عکاسی

 

ما و دنیای عکاسی
رضا معطریان

رضا معطریان
 در حال حاضر فاصله یک عکاس حرفه‌ای و آماتور خیلی کمتر از چیزی است که بتوان برای آن مرزی مشخص کرد. عکاسی در گذشته یک تخصص بود و امروز به یک امکان در دسترس عموم تبدیل شده است. گذشته عکاسی پر است از انسان‌هایی که با هنر و پشتکار خود توانسته‌اند این هنر را به جایگاه امروزش برسانند.از ابتدایی‌ترین عکس‌های گرفته‌شده توسط عکاسان پیشگام بیش از دویست سال می‌گذرد و طی این مدت انسان‌های بلندنظری در طول یکدیگر قرار گرفتند تا این هنر به دست من و شما برسد. عکاسی امروزه ریشه در تحولات بشر دارد. از زمان اختراع اولین دوربین عکاسی تا دوربین‌های امروزی یک زلزله رخ داده است.

تصور کنید «راجر فنتون» وکیل انگلیسی برای عکاسی از جنگ کریمه نه با یک کوله‌پشتی، که با یک ارابه که توسط دو اسب کشیده می‌شد، رهسپار جنگ شد. او اولین کسی است که دوربین خود را به میدان جنگ برد و تصویری از جنگ به مخاطبان خود ارائه کرد که به مذاق سیاستمداران خوش نیامد. عکاسی در گذشته به سادگی امروز نبود. عکاسان جوان‌تر که با دوربین‌های دیجیتال عکاسی را تجربه کرده‌اند، کمتر از امکان محدود عکاسی آگاهی دارند.

بانوی عکاسی مجله «لایف»، «مارگارت بورکه وایت» وقتی «ماهاتما گاندی» رهبر استقلال هند را ملاقات کرد تا از او عکاسی کند، تنها توانست سه فریم از او با چرخ نخ‌ریسی معروفش عکاسی کند. بله! تنها سه فریم و حال شما مقایسه کنید که امروز عکاسان از یک رویداد ساده خبری، اجتماعی و ورزشی چند فریم عکس می‌گیرند.

مارگارت در تاریخ عکاسی ماندگار شده است چون عکس‌های کم‌نظیری دارد‌؛ عکس سر بریده سرباز کره‌شمالی به دست سرباز کره‌جنوبی همیشه در تاریخ باقی خواهد ماند. وقتی به عکس‌های «ادوارد سی کورتیس» نگاه می‌اندازیم، گونه‌ای از انسان‌ها و سبک زندگی را می‌بینیم که دیگر نه از آن گونه انسان چیزی مانده و نه از آن سبک زندگی.کورتیس از سرخپوستان آمریکا عکاسی کرد و اگر این مهم را انجام نمی‌داد، قطعا دریافت ما از آن جنگجویان بی‌باک برداشتی غیرواقعی بود؛ به راستی که پرتره‌های کورتیس از انسان‌های قبایل مختلف سرخ‌پوست قابل ستایش هستند.

«لوئیز هاین» با عکس‌هایش از کارگردان کودک و نوجوان، پرده از ظلمی برداشت که کارفرمایان آمریکایی علیه کودکان مهاجر عمدتا ایتالیایی می‌کردند. چهره معصوم این کودکان مهری است بر پیشانی وجدان بشریت و مفهومی به نام کودکان کار.

نمی‌شود از تاریخ عکاسی سخن گفت و یادی از «هانری کارتیه برسون» نکرد؛ او که «زمان» را به عکاسی سنجاق کرد و از ابتدایی‌ترین لحظه‌های زندگی شاهکار آفرید، سپس بعد زمان را در روح عکس‌ها جاری ساخت.

او معتقد بود که عکس در یک لحظه شکل می‌گیرد و قبل و بعد از آن عکس نیست؛ این نظریه لحظه قطعی او، بستر شکل‌گیری لحظه ناب در عالم عکاسی شد. تکنیک «آنسل آدامز» و شکل نورسنجی دقیق او موسوم به «زوم سیستم»، دروازه‌ای بود به سوی ثبت تن‌های خاکستری که تا قبل از او دیده نشده بود.

صراحت و شجاعت «رابرت کاپا» در عکاسی از جنگ را می‌توان در نفس‌های به‌شماره‌افتاده سرباز متفقین دید که مرگ را در ساحل نرماندی تجربه می‌کند. عکس‌های رابرت کاپا خواب را از چشم هر طرفدار جنگ می‌رباید. او عکاسی است که از انتقام‌جویانه از جنگ عکس می‌گیرد و آنقدر برای ثبت حقیقت به دل خطر می‌زند که سالخوردگی را نمی‌بیند.

این بزرگان عکاسی تنها بخش کوچکی از کتاب قطور تاریخ عکاسی محسوب می‌شوند که اکثرا آنها را نمی‌شناسیم و خیال می‌کنیم عکاسی با ما آغاز شده و با ما پایان می‌پذیرد.

آدرس : خیابان کریم خان - خیابان ایرانشهر شمالی - کوچه نوشهر - پلاک 15 - ساختمان شماره 2 خانه هنرمندان - طبقه 4 - واحد 7

شماره تماس : 09361834511 - 88328422

ساعت کار خانه هنرمندان ( انجمن ) : شنبه تا چهارشنبه ساعت 10 صبح الی 5 عصر

کانال انجمن عکاسان مطبوعاتی در سایت آپارات

تمامی حقوق محفوظ است